ROMANIJAPRES, 1

SVE NA ČISTINU

O MOMČILU MANDIĆU

romanijapres | 12 Jul, 2010 08:49

KADA SVI SPAVAJU MANDIĆI RADE

  •  U vrijeme nacionalnog buđenja u BiH, pred rat, kao kadar Srpske demokratske stranke, bio je zamjenik Ministra unutrašnjih poslova Bosne i Hercegovine. Ministar je bio kadar Stranke demokratske akcije - Alija Delimustafić.
        Mandić je glavni arhitekata podjele MUP-a Bosne i Hercegovine. Za to su mu poslužile Srpske autonomne oblasti, kao što je SAO Romanija, gdje je izvršeno prvo postrojavanje MUP-a  srpskog naroda u BiH. 
     Momčilo Mandić je najviše dovođen u vezu s bivšim ministrom policije u Izetbegovićevoj vladi Alijom Delimustafićem, koji je sredinom 2001. uhapšen u Beogradu. " NJih dvojica su stari sarajevski poznanici, ali i obojica važe za sumnjive biznismene. Njihova veza je, u stvari, najbolji primer za istinitu tvrdnju da je rat u BiH bio kontrolisan od nikada suprotstavljenih kriminalnih grupa sa sve tri strane.
Momčilo Mandić je kum i poslovni partner Alije Delimustafića i bio je njegov zamenik na čelu bosanske policije pred izbijanje rata u BiH. U prvoj vladi Republike Srpske 1992. godine imao je funkciju ministra pravde, a nakon godinu dana odlazi u Beograd i postaje šef Biroa Republike Srpske. Važio je za čoveka od najvećeg poverenja Radovana Karadžića)
        U vrijeme početka rata u BiH, Radovan mu daje mjesto Ministra za pravosuđe, a na mjesto Ministra unutrašnjih poslova u Vladi Republike Srpskog naroda u BIH, postavlja Miću Stanišića sa Pala. Zahvaljujući "dobrim vezama", u to vreme počinje intenzivnije da se bavi biznisom, prvenstveno naftom. Ubrzo je svoje "poslovno carstvo" proširio i na Republiku Srpsku, gde i sada ima više firmi koje se bave različitim poslovima za aferu aluminijuma iz Mostara, najčvršće se vezuje ime Momčila Mandića, krađu inventara iz škole unutrašnjih poslova u Sarajevu, dilerisanje deviza u Beogradu i zamjena novca iz Republike Srpskog naroda u BiH za dinare i devize u SRJ. U stvari, dok je bio zamjenik ministra unutrašnjih poslova u predratnoj BiH., kada je reformista Ante Marković i predsjednik SIV-a Jugoslavije, obuzdao vulkansku iflaciju, svodeći odnos marke prema dinaru 7 : 1, Mandić i Delimustafić su imali zadatak da spale velike količine novca koji je u bio u opticaju u SRBiH. Oni to nisu uradili, već su ga izdilerisali preko tajnih kanala. Tu su stekli prvi veliki kapital, a i vezali se u lopovsko klupko. Ratna i poslijeratna dešavanja još više učvršćuju njihovu vezu, tako de se i odbjegli i zakonom gonjeni ministar Delimustafić krio kod Mandića u Beogradu, pa čak i na lažnu ličnu kartu.
U ratu, Mandić postaje direktor Konzulata Republike Srpske u Beogradu. Od tada jača i grana svoj profiterski zamajac na području Srbije, Republike Srpske, malo manje Crne Gore, a proširuje ga na prostoru Balkana.
Zvanično, on je direktor predstavništva "Privredne banke" u Beogradu. Preko te banke stizale su penzije u Republiku Srpsku. Sama struktura banke bila je napravljena tako da je Milorad Dodik, kada je došao na vlast, prevrnuo svaki kamen da smeni Mandića, ali bez uspeha.
Mandić čovek koji je u Beogradu godinama na ivici biznisa i kriminala radio s ljudima iz Miloševićeve vlasti. Osim biznisa s naftom, Mandić se bavi i ugostiteljstvom, a u poslednje vreme i građevinarstvom, praveći u samom centru Beograda zgrade u kojima prodaje i iznajmljuje poslovne prostorije.
Istovremeno je i direktor Rukometnog kluba "Partizan" i član Upravnog odbora Rukometnog saveza Srbije i Crne Gore. Momčilo Mandić važi i za jednog od glavnih finansijera SDS-a, a po mnogima on je danas i jedan od najjačih ljudi u toj partiji. Ministar Dušan Mihajlović početkom prošle godine, ali i neki partijski krugovi u Beogradu, optuživali su ga da finansira i Demokratsku stranku Srbije.
Visoki predstavnik međunarodne zajednice za Bosnu i Hercegovinu Pedi Ešdaun donio je odluku o livikvidaciji Privredne banke iz istočnog Sarajeva, čiji je većinski vlasnik Momčilo Mandić bliski ratni suradnik Radovana Karadžića. 
Ta je banka služila samo za punjenje džepova Mandića i nekoliko njegovih prijatelja.
Takav je slučaj sa 150 hiljada konvertibilnih maraka dječjeg sirotišta iz Bijeljine ili sa 3,5 miliona KM namijenjenih stambenoj gradnji u Republici Srpskoj.
Prema nalazima revizije provedene nakon uvođenja privremene uprave, novac uplaćivan na račune u Privrednoj banci Srpsko Sarajevo uglavnom je završavao u preduzećima koje su kontrolisali Mandić i članovi njegove porodice, a one takve "pozajmice" nikada nisu vratile.
Ti fondovi su korišteni za pomaganje optuženih za ratne zločine.
Od 1993. godine bio je na čelu ureda RS u Beogradu i smatran je osobom koja je imala izvrsne veze sa srbijanskim političkim vrhom i organizovanim kriminalom.
Prema navodima medija u BiH, Mandić nikada nije prekinuo veze s Karadžićem i aktivno je radio na prikupljanju novca za njegovu zaštitu.
Nakon ubistva srbijanskog premijera Zorana Đinđića, Mandić je bio uhapšen u toku operacije "Sablja".
U akciji "Sablja" Uprava za borbu protiv organizovanog kriminala MUP Srbije 13. aprila 2003. godine privela je i zadržala u pritvoru radi dalje istrage Momčila Mandića, vlasnika kompanije "Man-ko", zbog osnovane sumnje da je počinio više krivičnih dela. U pritvoru je zadržan sve do 7. septembra iste godine, kada je Vrhovni sud donio odluku da mu se ukine pritvor jer ne postoje elementi za krivična djela koja su mu se stavljala na teret. 
       U Republici Srpskoj otvara veći broj benzinski pumpi, a neke su na imenu njegovog sina ili bliže familije, kako bi prikrio naftni monopol Radovana Karadžića u RS. Samo u Lukavici, kod Sarajeva, ima na prostoru od dva kilometra, tri benzinske pumpe.
Kontrolu nad MUP-om imao je sve dok  Radovan nije te poslove prepustio Milovanu Cicku Bjelici i njegovom čovjeku Zoranu Đeriću.
Mandić je u beogradu vlasnik kafića ''Aleksandrija'', gdje se skuplja mafija iz Republike Srpske, koja gospodari i caruje i na prostorima Srbije. Za tu uslugu, Mandić političkoj mafiji plaća redovno reket.
Glavni je pokretač i finansijer novina smrti ''Prsta'', a glavni i odgovorni urednik je izlomljen kompromisima, sa dvije lične karte, i krajnje bezobziran ''lajavac'' Momo Joksimović, koji ima umjetničko ime Mikailo Stamenić (na koje mu je paljanski šerif Malko Koroman dao ličnu kartu). Kada god Momo dođe na Sokolac ili Pale do sabrata mu po lopovluku i glavnog blagajnika za isplatu ubica Milovana Cicka Bjelice, po specijalnoj preporuci Momčila Mandića, neko pogine u kolumbijskoj sačekuši. Tako je Momo Joksimović viđan na Sokocu i Palama pred smrt Srđana Kneževića, Riste Jugovića, Ljubiše Savića Mauzera i Gorana Markovića. Za poslove kontakata sa naručiocima bio je zadužen mladić koji sada u Sokocu (i to u centru grada) ima praonicu auta, a nadimak mu je Travka. Na Sokocu su i semaforu, kažu djeca u školi, radili ne automatski, već kako Milovan Cicko Bjelica kaže.
Momčilo Mandić je kupio i Privrednu banku Srpsko Sarajevo, koja je bila prizma svih Radovanovih profitera. A za te poslove najbolje mu je odgovarao Mandić i direkktori koji su bili žrtveni jarci (Miladin Jovičević, koji je otišao u Ameriku, jer bi ga likvidirali da je ostao), a kasnije njegov šura (sada u zatvoru zajedno sa Mandićevim sinom Aleksaandrom) Dragan Popović.
U rodnom Kalinoviku, poznavaoci Momčila Mandića, kažu: ''Kad svi spavaju, Madnići rade''. Baš tako, po toj devizi on se i obogatio. Ali, kaže narodna, ''oteto prokleto''. Sada Mandić proklinje Radovana Karadžića i Milovana Cicka Bjelicu, što se vezao u njihov ratno-profiterski lanac. Strahuje za svoju bezbjednost i bezbjednost  porodice, a posebno sina Aleksandra, koji je prije dvadeset dana u zatvoru Kupa, kod Sarajeva, pokušao samoubistvo. Skinuli su ga sa konopca. Mandić kuje zavjeru protiv Milovana Cicka Bjelice i najradije bi da ga on hapsi, a ne SFOR. Od silnog gnjeva možda bi rekao istinu, a ona bi bila spasonosna po srpski narod u Republici Srpskoj, jer mu nije krivo što nema hljeba, već što se lopovi ne pohapse. Narod zna ko su lopovi, ali je nemoćan u državi bez pravde, koju su kriminalci poput Mandića i Bjelice privatizovali.
Zajedno s Koštunicom srušio Dodika i vratio SDS na vlast.
Poslije ratra, u Zvorniku inicira Hajdučku veče, na kojoj je promivisano Udruženj ''Crna ru`a'' za tihu likvidaciju političkih protivnika i neistomišljenika  SDS-a. Od tada sve konce i spone sa Radovanom, na najdirektiniji način, drži Mandić i Milovan Cicko Bjelica sa Sokoca.
Momčilo Mandić, koga su inspektori Uprave za borbu protiv kriminala uhapsili u okviru akcije "Sablja" važi za najbogatijeg Bosanca u Srbiji.
    Izjavom da je Mandić "ratni profiter", a Bjelica "Karadžićev glasnik", visoki predstavnik međunarodne zajednice u BiH Pedi Ešdaun  je personalizovao svoju tvrdnju kojom su povezani ratni zločinci i ratni kriminalci
        Milovan-Cicko Bjelica i Momčilo Mandić su najkrupniji privatnici u istočnom dijelu RS, na potezu od Srpskog Sarajeva do crnogorske granice, dakle na teritoriji za koju se vjeruje da je baza Radovana Karadžića. 
       To je, vjerovatno, i jedan od razloga zašto je izbor pao upravo na Bjelicu i Mandića. Drugi je svakako što su oni bliski takozvanoj esdees-nacionalnoj priči. Bjelica je tokom rata i dve godine kasnije bio na čelu firme "Cetrex", koja je u to vrijeme iz svojih crnih fondova finansirala Karadžića i SDS, budući da je tada imala neograničeni monopol na uvoz visokoakciznih ili deficitarnih roba. Bjelica je, dakle, bio sumnjiv zbog svog minulog rada. 
        Njegova poslovna imperija procenjuje se na oko 100 milona evra, a najveći deo kapitala stekao je trgovinom goriva preko Drine. 
                                            Istraživački tim ''Svjedoci vremena''

 
Accessible and Valid XHTML 1.0 Strict and CSS
Powered by blog.rs - Design by BalearWeb